Provinciaal ziekenhuis Meerenberg,

7 maanden geleden nam ik hier een foto van een meisje in het hoofdgebouw.

Ik stond er voor de deur en alle deurenkrukken rammelden al.

Dit zijn de foto's die ik toen maakte. Het meisje staat in de kamer rechtsboven de hoofdingang.

De nacht van 13 Juli op 14 Juli kwam ze in mijn droom de foto laten zien en wees zichzelf op de foto aan en vertelde de vreselijkste dingen.
Misbruikt door verschillende personeelsleden. Hieruit kwamen zwangerschappen voort, de baby's zijn hier op het terrein begraven. Ze liet me zien in welke tuin, enz. Geschroken en van slag werd ik wakker,

De nacht van 14 op 15 Juli besloten we toch te gaan, Ook naar aanleiding van vragen van enkele bewoners die op het terrein wonen en maar geen antwoorden kregen op hun vragen.
Wat zijn die geluiden die over het hele terrein hoorbaar zijn? Het geschreeuw uit het pand, de dichtslaande deuren enz.
Een paar mensen hebben zelfs spijt dat ze hier zijn komen wonen.

Mijn moeder zat in de de auto op ons te wachten en heeft toen meerdere verschijningen voor bij zien komen, voetstappen op het pad gehoord richting de instelling. Elke keer dacht ze dat wij er aan kwamen maar niets van dat al, wij waren binnen en niet buiten.
Ook deuren heeft ze open zien gaan terwijl er niemand naar binnen of naar buiten ging.
Vreemde geluiden.

Ook binnen hebben wij het een en ander mee gemaakt. Wij hoorden zuchten en gekreun, dichtslaande deuren en op de film is er zelfs een verschijning te zien die naar ons zwaait. Een hoop evp's met namen enz.

Het meisje zou Mirjam heten en is volgens mij na klein onderzoekje van mijn kant, waarschijnlijk de Joodse Mirjam die tijdens de Tweede Wereldoorlog te vinden was in pand Meerenberg.
Mijn vermoeden dat ze geen patiënt was, wordt bevestigd omdat ze zo helder op mij over kwam. Zij was met haar ouders een van de vele onderduikers die zich hier verstopten. Ze was toen waarschijnlijk een jaar of 21, zo als ik haar voor mij zag.
Tonny kwam ook met namen, een Sara en een Jannet.

Toen we het pand in kwamen was het meteen raak: we werden 'gevolgd'. Tonny voelde een jongeman van ong. 25 jaar met donker, wat stekelig haar.
Maar voor de mensen die hier wonen, Dont worry!
Niets kwaads, niets van dit al. Ze zijn boos en voelen zich onbegrepen omdat hun pand uit zijn verband wordt getrokken ,Hun pand hun vetrouwde Pand.. 

Boos omdat hier zo veel geschiedenis heeft plaats gevonden en zijn bang dat dit alles vergeten gaat worden. Met alle enge en nare gebeurtenissen.

Misschien is het voor de gemeente een idee hier een mooi monument te plaatsen voor alle bewoners van het psychiatrisch ziekenhuis Meerenberg. Met een bijbehorende ceremonie voor de onthulling hiervan. Zodat de rust kan weerkeren zowel voor de voormalige als de huidige bewoners.
Ik zal niet zeggen dat het dan een 'rustoord' zal worden, maar er zal zeker een grote verbetering zijn voor de huidige en toekomstige bewoners.

Zodat de geesten wereld en de levende wereld een kan zijn op het terrein en naast elkaar kunnen leven zonder dat er onrust heerst.

Het in mens grote pand, de rode lijn geeft aan hoe wij zijn gelopen.

De rode pijl geeft aan waar we naar binnen zijn gegaan en de rode lijn geeft aan waar we hebben gelopen, en op een aantal verdiepingen.

De zwarte pijl geeft aan waar ik op de foto stond waar ik de foto maakte van het meisje in het rechter raam.

De linker helft is afgebroken en hier staan al nieuwe bewoonde appartementen,

Ook het witte gebouw er achter is afgebroken en hier staan ook woningen en links bij het zand is het pand waar de deuren van open gingen terwijl er mensen in wonen.

Hier stond mijn moeder geparkeerd en heeft hier een aantal dingen mee gemaakt, want hier loopt ook het pad achter langs.