Hier mensen.

Verhalen van mensen zoals jij en ik.

Gewone mensen die helemaal niet paranormaal zijn, maar wel wat hebben mee gemaakt.

Heb jij nou ook een verhaal dat je denkt dat moet ik kwijt of wil ik gewoon delen omdat het zo bijzonder is of was.

Mail je verhaal naar spookje-of-sprookje@live.nl.

Jill zal ook meteen antwoorden op je mailtje en deze zal geplaatst worden.

Ik heb ook een verhaal.

Groetjes van mij. 

Hallo, iedereen.

Ik heb er wel meerdere gehad, de man van mijn zus is in 2007 overleden. Ik woon nu tijdelijk in haar huis, dus ook waar hij is overleden. In de eerste instantie kon ik niet slapen in de slaapkamer, waar hij opgebaard heeft gelegen. Want ik voelde en zag hem elke avond daar. Hij wilde mij wat vertellen, maar hij wist niet goed hoe. Toen een buurman en ik deze slaapkamer hadden opgeruimd en een ander bed hadden neergezet, ja toen ging het wel. Toen kon ik er wel slapen. Maar toen hij in 2007 is overleden ben ik hier ook blijven logeren voor mijn zus en om haar te helpen met de crematie van haar man. En de tweede nacht heb ik hem horen praten in de gang en kwam hij naast mijn bed staan. We hadden samen een zin en die staat op mijn arm getattoeerd: 1 dag niet gelachen is 1 dag niet geleefd.

In 2008 is mijn opa overleden met wie ik altijd mooie dingen maakte. Ik weet dat hij naar me kijkt met alles wat ik doe en soms voel ik dat hij er is.

In 2009 is mijn opa overleden, met hem heb ik als ik het moeilijk heb gesprekken en dan geeft hij mij raad. In dat zelfde jaar is ook de man van mijn andere zus overleden, hem heb ik 1 keer gezien en gesproken en hij vroeg of ik goed voor zijn vrouw en mijn zus wilde zorgen.

In 2010 is mijn lievelings oma overleden, zij was russisch. Mijn naam staat in het russisch op mijn arm getattoeerd. Met haar ben ik nog het meeste in gesprek en zij helpt mij met koken, vooral als ik iets nieuws maak, dan geeft ze me advies.

In 2011 is de tweede moeder van mijn vriendin/getuige overleden, het was echt een gek mens, je kon echt heel lekker met haar lachen.

En in 2012 op 7 januari j.l. is mijn eigen papa Jan overleden, hij was nog maar 57 jaar. Ik mis hem nog elke dag, ik kan het nog steeds geen plekje geven en ik kan het nog steeds niet verwerken.
Daarom zit ik ook in therapie, met hem praat ik elke dag, elke dag beleef ik wel wat en tja ik vertelde dat altijd aan hem. Ik hou zo veel van hem en mis hem elke dag.

Groetjes van anoniempie,,,

Ook ik Jill van leeuwen zal een stukje schrijven een klein gedeelte uit mijn boek.

Er is echt weel meer tussen hemel en aarde.

Ik ben Jill van leeuwen 31 jaar met een man en een zoon van 7 jaar

Werk al beveiligster, en in mijn werk al het nodige ervaringen op gedaan op gebied van onverklaarbare gebeurtenissen.

Zo voelde ik en een collega ons bekeken tijdens een dienst, we besloten foto’s te maken en bij een van de foto’s zagen we iemand naar binnen gluren dit was best creapy.

Ook ben ik team leader van een Ghost hunt groep genaamd Haunting ghost Nederland, afgekort team HGN.

Ik heb natuurlijk mijn rede, dat ik ooit deze Groep gestart ben.

En die rede zal ik hier gaan vertellen.

Ook ben ik tot op heden bezig met een boek schrijven over al het onverklaarbare en de onderzoeken die ik nu doe met het team { later hier meer over }.

Het begon al toen ik aan het puberen was ik was een jaar of 15.

Mijn oma leed aan darm kanker en lag eigenlijk in het ziekenhuis op haar tijd te wachten tot ze zou overlijden.

Het viel ieder op dat oma altijd naar de hoek met stoelen zat te kijken.

Tot er op een dag een tante vroeg aan oma : waarom kijkt u altijd naar de hoek, oma antwoorden omdat opa daar op me zit te wachten samen met Wim haar overleden zoon.

Dit wekte zo mijn interesse dat ik me verder ben gaan verdiepen in dit soort onderwerpen. Zoals reïncarnatie Geesten Ufo’s en de piramides en nog meer van dit soort dingen,

Eigenlijk heeft me dit soort dingen altijd al geboeid want met oma, toen was ik denk zo’n jaar of 10, luisterde ik op Veronica radio altijd al naar het programma het zwarte gat.

Dit ging ook altijd al over onverklaarbare dingen.

Later oma is al een tijdje heen gegaan is die zelfde tante die ooit de vraag aan oma stelde wat ze nou in die hoek bij die stoelen zat te kijken, een vrouw tegen het lijf gelopen deze vrouw kende ze van het schilderen.

Deze vrouw bleek een medium te zijn, en die kwam met het wonderbaarlijke nieuws over oma en opa samen.

De vrouw vertelde dat opa met zijn broek op zijn knieën boven aan de trap op oma stond te wachten en dat oma zo tegen zijn blote billen zou aan lopen.

Opa had ook de stoppen uit de stoppen kast gehaald zo dat het ook donker zou blijven voor oma,

Dit wist bijna niemand dit was ongelofelijk dat iemand dit zo kon vertellen.

Het feest begon pas echt toen mijn vader op sterven lag toen werden de ervaringen wel heel persoonlijk.

Mijn vader leed aan long kanker op het laatst kon hij niet meer praten en deed alles met pen en papier.

Door een val in de badkamer had hij ook zijn rug nog gebroken zo dat hij op bed kwam te liggen en er niet meer afkwam.

Achteraf denken mijn moeder en ik dat zijn hersenen ook aangetast waren door de kanker en zo een aanval of zoiets dergelijks had gekregen waar door hij was gevallen.

Op een dag mijn moeder was boodschappen doen en omdat we mijn vader niet alleen konden laten bleef ik thuis bij hem in de woonkamer.

Hij lag in de woonkamer op een bed en ik zat naast hem op een stoel te zappen van As the World turns naar the bold and the beautiful.

Opeens hoorde ik uit het niets, Jill mag het raam open ik heb het zo warm.

Verbaasd keek ik om me heen van dit kan niet ik keek mijn vader aan maar die lag met zijn rug naar me toen.

Ik dacht nou jou ik zal wel gek worden en negeerde het nog geen tel na deze gedachten hoorde ik het weer, Jill hallo mag het raam open?

Ik schrok en stond op van de stoel en deed het raam open.

Gelukkig hoorde niets meer het zal wel dacht ik.

Mijn vader inmiddels gedraaid in zijn bed zo’n half uur later.

Hoorde ik weer Jill mag het raam weer dicht? Ik heb het koud.

Ik keek hem aan en sprak hard op tegen hem, pa zit jij nou via je hoofd te praten in mijn hoofd.

Ja  hoofd schuddend sprak hij ik heb het koud Jill maar zijn lippen bewogen niet en zijn mond was dicht.

Ik keek hem wat vreemd aan en heb het raam gesloten en de deken over hem heen getrokken.

Hij ging slapen.

Met grote ogen heb ik naar de tv  zitten kijken ik begreep niet hoe dit kon.

Wel kwam ik tot de conclusie dat ik dit niet hoorde via mijn oren maar diep verder voorbij mijn oren in mijn hoofd en niet via de gehoorgang.

Dit zal ik dan ook nooit meer vergeten wat hier was voorgevallen.

Op 23 maart 2007 om 20:00 uur stopt mijn vader met adem halen gillend sprong ik van de bank, zelf durfde ik hem niet vast te houden, en ben ik met de telefoon in mijn hand naar de schuur gerend en de ambulance gebeld.

Ze kwamen hem halen.{ mijn vader }

Ik mijn zoontje van toen 2 mijn moeder en vriend in de auto  achter de ambulance aan rijdend.

In het ziekenhuis stond ik achter aan in de rij, mijn zoon voor me met me vriend en mijn moeder met een kennis voor op.

Mijn vader lag achter me in een kamer op een brancard.

Op dat moment voelde ik een hand op me schouder en ik keek om niemand ik wrijfte het gevoel snel weg en riep in gedachten weg weg weg..

En weg ging het, ik ben hier van geschrokken maar heb dit verder nooit geuit.

De kermis was geboren in huis, voor die week na zijn overlijden.

Lampen aan en uit.

Lichtbollen in huis die Voorbij vliegen en we met zijn alle zien,.

Mijn zoontje van 2 die zegt Daar staat opa.

Op een avond mijn vriend en ik lagen op een matras in de woonkamer met onze zoon in het midden.

Maar dan moet ik er bij vertellen dat mijn vader een paar maanden voor zijn overlijden een cadeautje had gekocht voor zich zelf namelijk een nieuw mobiele toestel.

Dit was zijn lust in en zijn leven telefoons jaren bij de KPN  toen nog PTT gewerkt.

En later zijn eigen bedrijf er in gehad.

Hij vroeg aan mij of ik zo mooi geluidje op zijn telefoon wou zetten, een geluid van zo oude t65 toestel met draaischijf met van die koperen bellen,

Helaas lukte dit niet toen was er nog geen Jamba of dingen waar je dat zo even kon downloaden.

Mijn vader zei niets aan te doen helaas.

Maar verder, ik en mijn vriend slapen in de woonkamer op een matras bij mijn moeder in huis.

Ze vond dit prettig dat we bij haar bleven ze wilde niet alleen zijn in die weken,

Mijn vriend maakte me midden in de nacht wakker.

Jill wordt is wakker Jill toe nou Hoor nou is ,.,,,

Ik ging recht op zitten en luisterde in een de hoek waar mijn vader op zijn sterf bed lag en waar hij is overleden,.

Hoor ik bel gerinkel komen ik luisterde nog is en sprak, AP dat is een het geluid van zo oude T65 toestel.

Ja sprak hij dat dacht ik dus ook.

Elkaar aan kijkend en ook wat geschrokken zijn we weer gaan slapen.

Een dag of 2 later de telefoon in huis deed het niet meer en had alles op zijn kop gehad om dat ding weer te laten werken maar niets hielp.

Die avond er na krijg een droom Waar mijn vader uit legde, dat in de telefoon centrale een glazen zekering zat en deze kappot was en ik die moest vervangen om de telefoon lijn weer te laten werken.

De volgende dag werd ik wakker en ben ik gelijk in mijn pyjama dat bakje met die zekeringen gaan zoeken.

Met het bakje zekeringen holde ik zowat naar de telefoon centrale kast en zette hier  de nieuwe zekering in, en wat denk je, je raad het al dit hielp alles werkte weer,

mijn vader was inmiddels gecremeerd, Mijn vader had een mooi bloem stuk van zijn lievelings bloemen fresia’s met conifeer takken.

Wat een heerlijk geur was dat.

Het bloem stuk heeft nog tijden in huis gestaan en later buiten we konden hem niet weg doen.

Op een avond krijg ik een droom.

Mijn vader zat op zijn bed waar die in gestorven was bij het raam in de woonkamer hij had witte kleding aan en was omringd in een wit licht.

Jill sprak hij uit kom eens bij mij zitten.

En dit deed ook hij vertelde mij dat hij verder op ging kijken en dat het nu tijd was om afscheid te nemen, Hij nog wel is voor bij zou komen maar niet zo als de afgelopen weken.

Ik huilde waarom, waarom was mijn vraag in mijn droom hij trok me op schoot gaf me een knuffel en plop ik werd wakker met de tranen over mijn wangen rollend.

En inderdaad niets meer gemerkt in huis tot voor kort dan.

Ik zit op mijn werk heb die dag haast gehad niet gedoucht en geen parfum en no deo onder de Oksel zat ik achter mijn bureautje.

Komt er een vrouw aan de balie Zo Jill wat ruik je lekker ik met grote ??????

Van nou dat kan toch niet hahahah.

Maar ik bleef in de plooi en bedankte de vrouw netjes.

Ze draaide zich om en zegt Jill Fresia’s ruik is dat is de geur.

Ik wist meteen waar dit over ging  MIJN VADER….

Thuis aan gekomen vertelde ik dit voor val aan een team lid van haunting ghost Nederland.

En we moesten er om lachen omdat ik al een paar hoofdstukken af had van mijn boek las ik dit voor aan het team lid.

Na aangekomen te zijn bij het hoofdstuk mijn vader rook ik de bloemen geur in mijn neus.

Legde de bladzijdes weg en begon te ruiken heey dat is dat is.

Het team lid keek me aan, en ik sprak dat is dat bloemstuk van mijn vader dat ik ruik…

Het team lid pakte de foto camera en ging in de hoek zitten klaar zitten met de foto camera.

Ik zag in het raam voor me iets bruins bewegen achter mij en sprak dit uit naar het team lid.

Achter me achter me riep ik en het team lid klikte met de foto camera.

En het resultaat is verbluffend op de foto zie je een bruine gedaante achter me zweven.

De vorm van een menslijk iets vanaf de zijkant gezien met de vormen hoofd en schouder partij.

Vlak achter me precies wat ik in het raam gezien had.

Dit was voor mij de bevestiging ik ben nooit gek geweest.

En er is gewoon meer dan wij mensen weten zien of ruiken en dat is niet te verklaren,.

Met team HGN ben ik bij 538 op de radio geweest en heb dit verhaal dan ook kort verteld.

Wil je nou meer weten over de foto ga dan naar mijn website www.hautningghostnederland.com.

We Zijn ook op facebook en hyves te vinden.

En alle afleveringen want die maken we van elk onderzoek staan op ons kanaal op youtube te vinden zoeken op kanjerin198030.

We geven ook cursussen voor de liefhebbers.

We hebben een vast team lid een medium.

De cursussen zijn voor een hoop verschillende mensen bedoeld.

Mensen die mee willen en er meer van willen weten.

Maar is ook zeer geschikt voor mensen die bang zijn en of zelf paranormaal begaafd zijn en bij ons kunnen leren hoe hier mee om te gaan.

De website staat vol met foto’s en informatie over onverklaarbare dingen.

Maar ook alle plekken waar we tot nu toe geweest staan er op met onderzoek resultaten enz.

Ook komen we bij mensen thuis en zijn we in te huren als team.

Om te onderzoeken en te reinigen van huizen voor mensen die echt er last van hebben.

Ook hebben we al in de krant gestaan.

Ik ben super trost op ons team, genaamd team HGN.

En ja er zijn helaas mensen die alles belachelijk maken..

Maar ik heb al zo vaak mee gemaakt dat de mensen die belachelijk doen hier over en ons voor gek proberen te zetten.

Wel een keer de deksel op hun neus krijgen…

Deze mensen als ze ooit wat mee maken dan jankend en gillend aan de telefoon zitten en mij  bellen of ik met mijn team aub wil komen helpen.

Het is alleen erg jammer,

Heel veel liefs van Jill van leeuwen.

Hallo ieder op de site ik ben Sander met mijn hond Joppe.

Zo als ik gister al zei kan mijn hulphond (Joppe) mijn pijn aanvoelen voordat ik het heb.
Ik denk dat ik het beste een paar voorbeelden aan je kan vertellen.

Zoals je misschien al wist, ik zit door een handicap in een rolstoel (spasme in mijn benen).
Hierdoor heb ik soms een verkramping van sommige spiergroepen in mijn benen.
Maar Joppe kan dit dus ongeveer 10 min eerder aangeven.
Dan komt hij al naar me toe gelopen en legt heel voorzichtig zijn kop op mijn benen om zijn eigen warmte af te geven om die verkramping te verminderen, want alleen warmte helpt op dat moment.

Maar wat hij ook doet bij het opstaan is, mij aankijken.
En dan weet Joppe al wat voor dag ik heb en past zich dan ook onwijs aan qua gedrag etc.
Want normaal gesproken, stoei ik veel met hem en ga met hem spelen.
Maar als ik een slechte dag heb, dan komt hij om 15 min kijken hoe het gaat.

En dan moet ik ook echt niet proberen om een van zijn taken zelf te doen.
Want hij duwt mijn rolstoel weg, zo dat ik er niet bij kan.

Vriendelijke Groetjes    Sander en Joppe.

haiiii... Ik ben mister P.

En heb een verhaal vol met spannende ervaringen.
een verhaal waar in je bepaalde dingen te lezen krijgt.
ik neem jullie vandaag mee,
om jullie een beeldvorm te geven over mijn leven
en ook geef ik de aandacht aan mijn levens ervaring.
waaronder ik het ga hebben over bepaalde ervaringen die ik heb meegemaakt.
allereerst ga ik het hebben over me zelf.

mijn naam is Pascal, ben 27 jaar oud.
en momenteel mijn verblijf in Aag......
aan de Geschieresweg, heb hiervoor ook in Bos..... gewoond.
een hele tijd alleen. en ook nog samen.
jammer maar helaas is hier ook een einde aan gekomen.
ik heb ook een dochtertje van 4 jaar genaamd Jasmijn.
zit ivm omstandigheden in een pleeg gezin te Roosendaal .
ook zij heeft een vervelende periode gehad,
reanimatie 4 minuten, rechtstreeks naar Rotterdam
waar ze in alle slangetjes heeft gelegen.
antibiotica en andere medicatie die dringend
aan te pas moest worden gesteld, hier zou je als ouder best van schrikken.

in mijn jongere jaren heb ik overal in het land gezeten.
ook omdat het nooit goed ging bij mijn ouders thuis.
inmiddels gescheiden, en enkel met mams lief contact.
veel mishandeld en geslagen door mijn eigen vader. (geen leuke ervaring)
in dat beeld vorm is het ook heel erg dramatisch geweest.
ik vluchtte als ik daar de kans voor kreeg.
ik reisde zwart met de trein overal heen.
om alle ellende te ontkomen. steeds weer in aanraking met de politie,
maar ook tegelijker tijd duidelijk wilde maken
dat ik me eigen niet meer veilig voelde bij m'n ouders.

in die tussen periodes heb ik ooit een goeie schoolvriendje gehad.
jammer maar helaas werd van hem het leven beroofd op 8 jarige leeftijd.
wie had dat kunnen weten is dan de vraag.
de situatie bleek ernstiger te zijn dan wij eigen hadden verwacht
door alle ruzie tussen vader en moeder,
was vader tot besluit gekomen om zich zelf van zijn leven te beroven.
maar ook tegelijkertijd iets dierbaars mee wilde nemen.
en dat in zekere zin zijn eigen zoon.
nog steeds achtervolgd dit mij, waarom,
ik denk dan ook aan hem
als ik het nummer van guns 'n roses - don't cry voor hem draai
dit om hem te laten weten dat ik hem nog steeds mis.

ik heb in alle jaren me zelf afgesloten.
voor iets waar ik eigenlijk wel blij mee ben dat ik het heb.
en het eventueel zou kunnen hebben.
maar me zelf er niet mee te koop zet.

en soms zijn er deze vragen.
wie is mijn gids?
wat is zijn naam.
hoe ziet hij er dan ongeveer uit?
wie is er bij me,
dat soort informatie kan ik nu niet op tafel krijgen.
ik ben hierin nog veel te gesloten.

telepatisch contact krijgen vind ik wel wat.
een foto in een envelop zal na mij genoegen
ook wel wat informatie opleveren.

maar eerst doen we het volgende,

ik probeer mijn hoofd leeg te maken.
hoor ik als ik alleen ben iemand praten?
snachts? overdag? geklop? dit kun je ook hardop vragen.

stel dan als voorbeeld. de vraag:
"is er iemand aanwezig? zo ja kunt u een klop geluid maken?"
hier kan een reactie op worden gegeven.
ben je eventueel tot de beschikking van evp meters en dat soort appratuur?
vraag aan de persoon deze aan te willen raken.
de kans is middelmatig dat deze ook aangeraakt word.
en gaat de evp meter als een loeiende tekeer.

er zijn ook hele andere ervaringen bij mensen thuis,
bv 's nachts je ligt op bed, je hoort klop geluiden.
iemand lopen. je gaat dan automatisch in het huis rond kijken of er ook iemand aanwezig is.
je ziet niemand. loopt naar boven, gaat verder slapen en dit kan meestal weer opnieuw voortzetten.

je loopt op straat in het donker. en eventueel het gevoel te hebben dat je bekeken word.
het kan van een afstand zijn. of zelfs dichterbij, wat doe je dan eigenlijk?
natuurlijk. je kijkt die richting op of om je heen, maar je ziet niemand, "raar"
en krijg je er op ten duur een vreemd gevoel bij.
iets wat ik soms ook wel eens heb.

het mooie komt:

uit mijn ervaring heb ik dit al eens gehad.
ik zit op mijn kamer achter de computer beetje spelletjes spelen.
en ik hoor iets van een gillend kind met een zwaar stem erachter aan.
ik roep: "wat is er aan de hand" en dit geluid werd weer vervolgd.
niemand thuis. goed gekeken. in de woonkamer. de schuur
geen fietsen of mens te zien. "alleen thuis?"
dit gebeurde in de eerste weken verder.
en de vraag word als volgt gesteld.
ik stel dan de vragen hard op:
wat doe je hier? en weer klinkt het zelfde geluid.
des al niet te min, ben dus niet alleen in huis.

ik leef ook in een pandje dat al reeds een paar keer verbouwd is.
dat al sinds ergens rond de 1960 staat.
na mijn vermoeden waarschijnlijk wat ouder.
mij eigen er voor open zetten kan ik nog niet helemaal.
vind ik soms nog wel te moeilijk. omdat je niet weet met wat je precies te maken gaat krijgen.

nog niet zo heel kort geleden mocht ook ik mijn dienst bewijzen.
op een foto die ik tegen kwam onder het team van HGN. (haunting ghost nederland)
een foto uit mogen schrijven en wat voor een gevoel ik er bij had.
best een leuke ervaring als je ook nog eens complimentjes er op krijgt.
ik vond het ook wel spannend. en ging er met de gok er over door.
vaak is het moeilijk om er achter te komen om wie het gaat.
zeker als er ook nog een dieren in het spel komt.
ook die beschreef ik, maar duidelijkheid heb ik nog steeds niet.

er zijn veel mensen met meer ervaringen dan die ik eigenlijk heb.
ben dat betreft nog maar een groentje.
maar geloof er wel in dat er tussen hemel en aarde zeker nog wel iets bestaat.
sommigen zeggen "ach het is allemaal pure onzin" maar weet ook dat dit niet het geval is.
veel geesten blijven hangen en willen niet naar het licht.
blijven dus ook op de desbetreffende locatie hangen.

sommigen hebben er leuke ervaringen mee.
en de anderen weer slechte.

de waarschuwing naar de meeste gaat uit goeie ervaringen naar iedereen.
begin nooit met glaasje draaien, hier wek je ook hele boze geesten mee op
en gaat dit ten kosten van je eigen leven, doe dit dus nooit!

ik hoop dat jullie mijn verhaal zeker zullen begrijpen.
en er een beeld vorm van kunnen schetsen zoals ik deze met jullie wil delen.

veel liefs en lichtgroetjes,
mister P.

Goedemiddag JIll, ik ga er voor zitten om mijn verhaal te kunnen neerzetten.

juni 2001 : Onze jongste dochter van 1,5 ligt in het ziekenhuis.... bij haar is epilepsie geconstateerd en ze moet 10 dagen blijven om te onderzoeken in welke mate en welke vorm epilepsie ze heeft. Gelukkig mag ik 's nachts blijven slapen. Ook is er een tv aanwezig en daar maak ik gretig gebruik van zodra ze slaapt. Ik zit voor de tv, en ontdek tot mijn ontsteltenis dat ik "leven"' voel.. hoe kan dat nu ?????? Ten eerste kan dit helemaal niet want ik ben niet zwanger..geen enkel symptoom, evenmin de uiterlijke verschijnselen van een zwangerschap. Nu let ik erop en ga bewust naar mijn onderbuik en na een poos voel ik weer dat kleine schopje... of ik wordt GEK !! Dit kan niet...
Thuisgekomen de volgende dag haal ik een zwangerschapstest op... ha zie je wel, het was zoals ik dacht.. ik laat het hele gebeuren voor wat het is en denk er niet meer aan.

september 2001 ; Mijn man en ik hebben het erover gehad of we samen toch nog voor een derde kindje willen gaan, maar uiteindelijk zijn we het erover eens.We vinden 2 kinderen voldoende en we leggen ons erbij neer dat we gelukkig zijn met de situatie zoals hij nu is. We verkopen onze babyspullen ,echt alles gaat weg want wat moeten we er nog mee. Een nieuwe fase ; de fase van baby's krijgen en het intense geluk van het kindje dat geboren wordt en je het in je armen mag houden is voorgoed voorbij... het is een stukje afscheid van een verleden dat nooit meer terug komt.

december 2001; Het is niet waar......... IK BEN IN VERWACHTING !!!! Ik ben perplex, weet even niet wat me overkomt, niet gepland, temeer omdat het voor ons lastig is om op een normale manier kinderen te krijgen, maar we spreken over de situatie , over het hoe en wat we gaan doen. Dit kindje heeft besloten
geboren te worden dus het is van harte welkom !! Soms overvalt deze zwangerschap me wel en vraag ik me af of we het wel gaan redden. 3 kinderen..
ach ..2 of 3... dat komt ook wel weer op zijn pootjes terecht.

Ik heb in de 5e maand een echo. Alles is goed. terwijl ik de foto in mijn handen houdt schiet de gedachte door mijn hoofd ; wat een flutplacenta.
heb geen idee waarom dit nu ineens in me opkomt want het komt nergens vandaan.
7e maand; we halen bij de drukkerij boeken op om een geboortekaartje uit ze zoeken. na een paar dagen hebben we onze keuze gemaakt en ik breng de boeken terug. Ik overhandig het boek waar het kaartje van onze keuze instaat en zeg; dit wordt hem dan, de naam weten we ook al en dit geef ik dan ook meteen door. Dan, vanuit het niets de gedachte dat ik mezelf helemaal niet zie lopen met een 3e kindje straks over 2,5 maanden..het voelt zo "niet toekomstig '. Ik begrijp er niets van en laat dit gevoel maar voor wat het is. Ik strijk over mijn buik die bevestigt dat we straks met zijn vieren zijn. de zwangerschap van dit kindje verloopt trouwens heel soepel, dus waar maak ik me druk om. Aankomen doe ik bijna niet zoals bij de andere 2 maar alles is goed zegt de gyneacoloog. Ik ben nog maar 3 kilo zwaarder geworden en toch heb ik een zangere buik zoals je mag verwachten.

2002, een nacht ergens in april; omdat onze oudste dochter slecht slaapt gaat zij bij mijn man in bed en ik kruip die nacht in haar bed. de jongste van bijna 2,5 slaapt op dezelfde kamer. Moe ben ik en al gauw val ik in slaap. Midden in de nacht wordt ik wakker van een fel licht dat schijnt als een tl buis verlivhting en ik wordt er wakker van. Ik schrik best wel want ik lig met mijn gezicht naar de muur en durf niet te kijken. Schijnbaar is het in deze slaapkamer aanwezig en ik ben bang. Waarom weet ik niet maar ik doe mijn ogen dicht in de hoop dat dit licht snel weer verdwijnt dat ook gebeurt. Wat was dit ? Van buitenaf kan het niet gekomen zijn want het was zeer fel licht en ook geen licht van de overloop zoals meestal brandt als iemand naar de badkamer loopt. Ik vertel dit de volgende morgen aan mijn man, hij weet het niet. MIjn man en andere dochter hebben gewoon geslapen en niks gemerkt van licht.

36 weken zwangerschap; het kindje beweegt niet zoveel. Ik hoef me absoluut geen zorgen te maken, want alles is goed. Tenslotte heeft het ook niet zoveel ruimte meer en andere zaken zoals hoge bloeddruk zoals in mijn eerste zwangerschap zijn niet aan de orde. Integendeel, ik voel me fit en "slank' want ik ben maar 4,5 kilo aangekomen nog !! Dat scheelt straks weer na de bevalling.

donderdag 20 juni 2002; Ik maak me zorgen want ik voel het ind toch niet zo veel. tegen mijn buik zeg ik dat ik nu wel een teken van leven wil krijgen anders besluit ik stellig naar het ziekenhuis te gaan. Dan .. een flinke ferme schop. Eén keertje maar. Ik ben gerust.

zaterdag 22 op zondagnacht 23 juni; om half 1 wordt ik wakker en ik ril alsof ik hoge koorts krijg en ik ga naar de badkamer. Ik heb het koud.. Zo koud en ril over mijn hele lijf. En ik heb hoofdpijn. Naar beneden dan maar om een aspirientje te pakken. Ik had ze toch ECHT ! op de plank liggen van de keuken en ik zie ze niet. waar ik ook zoek, geen aspirientjes. Wel hoor ik "iemand" zeggen ; "we'..vreemd.. heb wel meerdere ervaringen gehad maar waarom "we ?" Ben moe en ga maar weer naar boven. Ik weet zeker dat ik ze in huis heb en dat ik ze daar nog heb neergelegd. Na ongeveer 10 minuten stopt het rillen en kan ik slapen. De volgende morgen kom ik beneden en liggen ze voor mijn neus op het plankje waar ik de nacht daarvoor al tig keer gekeken had. Was ik dan zo blind ?? Vermoeidheid misschien, zo denk ik nog.

maaandag 24 juni; ik kijk tv en er is een programma op over een kind dat hersenvliesontsteking heeft gehad en het gelukkig heeft gered. Ik barst in huidle nuit en wil mijn kind niet verliezen !! Mijn man kijkt me aan en vraagt me waarom ik huil waarop ik mijn buik blootmaak en vraag : "zie ik er nog wel zwanger uit ? " zijn antwoord is, kijkend naar mijn buik ; "ja natuurlijk doe niet zo gek " maar ik zeg daarop dat ik vindt dat mijn buik klein is.. alsof het gekrompen is. Zo 'niet zwanger '. Ik verwijt het programma mijn huilbui en de angst om mijn kind te verliezen. het komt nergens vandaan.. zo denk ik...

dinsdag 25 juni; Zo, weer controle ! Jongste dochter neem ik mee want ik heb geen oppas. Ik ben aan de beurt en ag liggen op de onderzoekstafel. de gyneacoloog pakt zijn doptone en smeert wat gel op mijn buik. Ik zie er goed uit zegt hij. Gelukkig ben ik ook niet veel kilo's aangekomen en dat is alleen maar positief . 5,5 kilo zwaarder nu zoals net de weegschaal aangaf.
de doptone. HIj luistert en verschuift het apparaat. herhaling..weer verschuiven.
Ik zie ijn gezicht en er bekruipt mij een angstig gevoel dat ik helemaal niet wil voelen. Hij verzoekt mij om mee te lopen naar een andere ruimte en daar te gaan liggen om een echo te maken van het kindje.
weer gel.. scherm... en kind.. dan de wooren : ik hoor geen hart, ik zie het kind maar hoor geen hartslag. Op dat moment gaat er bij mij een knop om en sta ik op de automatische stand van overleven. Ik ben heel rustig en zeg hoe kan dat nou ? Alles was goed ? Ja dat was het ook. Tot nu toe.
Ik begin meteen alles op te ratelen van de ervaringen van afgelopen maanden en weet dat alle puzzelstukjes nu op zijn plek vallen. wat ik toen niet bewust begreep wordt ik me nu wel bewust en besef dat ze haar komst had aangekondigd voordat ik überhaupt zwanger van mijn dochter was, en mij duidelijk heeft gemaakt dat ze niet zou blijven.. Kapot van verdriet, ik wordt geleefd , beval op 28 juni 2002 van Lindsey, de hele wereld trekt aan me voorbij de komende maanden..

Lindsey, ons engeltje die bij ons kwam om weer te gaan...




Achteraf ben ik erop voorbereid geweest. Het gevoel dat ik mezelf niet met een 3e kind zag lopen. Het gevoel dat haar naam Lindsey zo onwerkelijk leek toen ik het doorgaf bij de drukkerij, zo niet toekomstig. het felle licht in de slaapkamer dat net zo snel weer verdween als dat het kwam. de stem die ik hoorde toen ik naar een aspirientje zocht 's nachts. Het moment van intense kou en rilling was het moment waarvan ik nu wist dat ze toen is gegaan.
Het niet kunnen vinden van het aspirientje... de gyneacoloog vertelde me in de 6e week na de geboorte tijdens het controlebezoek dat aspirientjes infarctjes kunnen voorkomen in de placenta. Ik heb ze niet mogen vinden die nacht.

De maanden na de geboorte van Lindsey:

Gebeurtenissen volgen elkaar op.
2,5 weken na je geboorte gaat je oudste zus met opa en oma naar Dolfinarium. Ze komt 's avonds weer thuis en zoals vaak verliest ze haar metallic ballon, huilen dus. al troostend zeg ik haar dat Lindsey wel blij is met haar ballon en goed op haar ballon zal passen. Ik vraag om een teken om te laten weten dat ze er is.
De volgende morgen ben ik op zolder bezig met de was en krijg ik spontaan de ingeving om een blik uit het zolderraampje te nemen. Autmoatsich loop ik ernaar toe en kijk naar de lucht boven de bomen die er staan. Wat dan voorbij zweeft lijkt haast onwerkelijk, een metallic ballon.

Zo zijn er meerdere tekens die ik krijg dat onze dochter er wel is en ons laat weten er nog steeds te zijn. een intense bloemengeur op onze slaapkamer. Hyacintengeur..alsof er tientallen bloemen tegelijkertijd in bloei staan. En zo snel als de geur komt, zo snel verdwijnt het ook weer. Ook mijn man is er getuige van geweest.
De radio die aanspringt, en ik weet dat ik moet ( lees : mag) luisteren. het liedje van Celine Dion galmt door de woonkamer ; i am alive. Volgende dag hetzelfe. Met mijn dochter op de bank. de radio springt aan. het liedje dat ik nu hoor is een nummer uit de jaren 70 volgens mij en ik hoor ze zingen: "I love you, send flowers to you. "
's nachts wakker worden van een tintelende aanraking op mijn gezicht alsof je wakker geaaid wordt. Of het voelen van een aanraking, heel duidelijk op mijn onderarm als ik op mijn buik probeer in te slapen, met mijn armen onder de dekens ! Het 's nachts wakker worden van iemand die op de rand van het bed gaat zitten. Ik zeg nog tegen mijn 'middelste dochter' dat ze weer op haar eigen bedje mag gaan liggen ( want die komt vaker ) maar als ik opkijk zie ik niemand.
het witte licht waar ik 's nachts van wakker wordt en ik op dat moment besef dat er iets heel bijzonders gebeurt. het is alsof iemand met een zaklantaarn in mijn ogen schijnt . Ik besef terdege dat er iets gaande is en ben ook meteen wakker. Het volgende moment kijk ik op en ter hoogte van ongeveer 1 meter boven de vloer zie ik een witte lichtbol naast mijn bed . Het schijnt helderwit licht uit met "lichtflarden"erom heen en pulseert zoals je een zaklantaarn uit en aanzet. Het flikkert. Plots is het ook weer weg. De duur zal ongeveer 7 seconden zijn geweest. Ik maak mijn man wakker en zeg : wakker worden , ik heb iets gezien ! HIj was zich vaag onbewust van licht en zei ook : " ik dacht al ..licht? "

Zo heb ik in de loop van de jaren vanaf de geboorte van mijn oudste ervaringen gehad op paranormaal vlak, maar rond de zwangerschap en na de geboorte van Lindsey op 28 -06 -2002 is alles in sneltreinvaart gegaan.

In ieder geval heb ik je 1 deel van mijn leven met je gedeeld en ik hoop oprecht dat mensen er iets aan hebben en misschien zijn er mensen die zich erin herkennen en weten dat ze niet alleen zijn. Dat kan troost geven en rust.

Liefs, Marja Smits.